Rozdział VIII

        Wpatruję się w wiadomość z mieszanymi uczuciami, może nawet ze sporą dawką obojętności. Jednak to, co zobaczyłam po jej otworzeniu, bardzo mnie zaskoczyło. „Zakochuję się w twoich oczach, ale one jeszcze mnie nie znają”. To chyba jakieś jaja. Poza tym mam nieodparte wrażenie, że skądś kojarzę ten tekst. Chociaż, czy to ważne? Pewnie jakiś desperat zaczepił kogoś w parku i próbuje poderwać go na pierwszy lepszy tekst ze słodkiej pioseneczki. A przecież niewiele trzeba, żeby pomylić jedną cyfrę w numerze. Przez chwilę rozmyślam nad tym, czy powinnam odpisać, czy po prostu wzruszyć ramionami i dalej wypełniać papierki. Odblokowuję telefon zanim zdążę się rozmyślić i wysyłam nieznajomemu standardowe pytanie – czy my się w ogóle znamy? Po wysłaniu wiadomości wracam do dokumentów nie dopuszczając do siebie myśli, jak bardzo nie mogę doczekać się odpowiedzi.

***

- Czy ty… do kogo… - nawet nie wiem o co dokładnie chcę zapytać.
        Czuję, jak krew najpierw odpływa mi z twarzy, a później wraca tam dwa razy szybciej. W mojej głowie kłębią się setki pytań i myśli. Kim może być ta biedna dziewczyna z której ten idiota robi sobie żarty? A może on po prostu robi sobie żarty ze mnie, a tajemnicza „ona” to po prostu jakaś znajoma Murray’a, która właśnie w tym momencie siedzi u siebie w mieszkaniu i wiedząc o całej akcji śmieje się do  łez? Wściekle patrzę kuzynowi w oczy, a on wyciąga się na krześle z triumfalnym uśmiechem na twarzy. Wygląda na niezmiernie zadowolonego z siebie, więc opcja z zaplanowanym żartem raczej odpada, a to niespecjalnie mi się nie podoba. Chyba wolałbym, żebym to ja był ofiarą dowcipu, a nie ktoś, kogo prawdopodobnie znam co najwyżej z widzenia. Murray zabiera głos zanim ja zdążam zebrać myśli i złożyć je w przynajmniej jedno logicznie brzmiące pytanie.
- Tak, wysłałem do niej sms-a. Nie, nie powiem ci kto to, więc nawet nie proś. Tak, powiedzmy, że ją znasz. Nie, ja w gruncie rzeczy nawet nie za bardzo wiem jak wygląda, za to mogę się założyć, że gdybyś wiedział do kogo właśnie napisałeś coś, za co połowa dziewczyn na świecie dałaby się pokroić, to mógłbyś bez zająknienia dokładnie opisać jej wygląd. I znając życie, to w ciągu ostatniego miesiąca napisałeś o niej dwa albumy – przewraca oczami i parska śmiechem.
- Czyj to numer? – cedzę przez zęby.
- Przejmujesz się tym tak, jakbyś się już domyślał. Ale byłbym zawiedziony, bo wiem, że będziesz próbował dowiedzieć się kto to. To może być całkiem zabawne – mówi i lekko się śmieje. Doprowadza mnie tym do szału.
        Bez słowa rzucam mu ostatnie wściekłe spojrzenie i gwałtownie wstaję ze swojego miejsca. Mijając Lucy wciskam jej banknot do ręki, całuję ją w policzek i rzucam krótkie:
- Dzięki za herbatę. Niedługo wpadnę pogadać.
        Mroźne grudniowe powietrze brutalnie uderza mnie w twarz, kiedy otwieram przed sobą drzwi. Zapinam kurtkę pod szyję i naciągam kaptur na głowę. Dociera do mnie, że z zaskoczenia nawet nie zobaczyłem co Murray do „niej” napisał. „Zakochuję się w twoich oczach, ale one jeszcze mnie nie znają”? Moja własna piosenka? Kręcę głową z dezaprobatą i zdumieniem. On chyba naprawdę zdurniał. Ułamek sekundy po tym, jak blokuję telefon, przychodzi do mnie sms. Biorę głęboki oddech i odblokowuję go z powrotem. „Przepraszam, czy my się w ogóle znamy?”. No tak, jasne. I co ja mam jej odpisać? Że ktoś mi powiedział, że kiedyś się widzieliśmy i uznał to za świetny powód do zatrucia jej życia? Świetnie, naprawdę idealnie. Zmarzniętymi palcami trzy razy zmieniam treść krótkiej i, wydawałoby się, krótkiej do napisania wiadomości. W końcu wysyłam ostateczną wersję i natychmiast tego żałuję. Jestem niemal pewny, że właśnie robię z siebie idiotę. Cholera, dlaczego ja się tak tym przejmuję? Ponownie wzdycham i powoli to wszystko analizuję. Może Murray ma trochę racji? Może to faktycznie może być całkiem zabawne? W końcu jeszcze nie tak dawno temu zastanawiałem się co mam ze sobą zrobić, a taka „znajomość” może być właśnie tym, co wyrwie mnie z bezczynności. Wzruszam ramionami i zaczynam iść szybciej. Mój oddech zamienia się w białą mgiełkę, a ja wciskam ręce głębiej w kieszeni. W prawej dłoni kurczowo trzymam telefon, podświadomie czekając na odpowiedź nieznajomej. O ile w ogóle będzie chciała mi odpowiedzieć. Mam nadzieję, że będzie chciała.

***

        Omal nie zrzucam wszystkich dokumentów z biurka, kiedy mój telefon dość głośno oznajmia mi nadejście nowej wiadomości. Jestem niesamowicie rozczarowana kiedy okazuje się, że to tylko operator płata mi okrutne figle. Niech was szlag, oferty specjalne! Ciekawe, czy przysługiwałoby mi odszkodowanie, gdybym kiedyś przez taką wiadomość dostała zawału. Zastanawiam się na co ja tak właściwie czekam? Jeszcze chwilę temu  przekonywałam samą siebie, że to pomyłka – przekonywałam, a przecież od początku powinnam być tego pewna. Myślę z przekąsem, że to jest właśnie efekt uboczny braku jakiegokolwiek życia towarzyskiego. Dostajesz wiadomość od jakiegoś nieznajomego i bum! Zaraz jesteś w friendzone! Uśmiecham się do siebie z przekąsem. Może faktycznie należałoby zacząć wychodzić do ludzi? Może to i niezbyt atrakcyjna myśl, ale pomimo wszystko zestarzenie się samej w bujanym fotelu i papierkami po czekoladkach wepchniętymi pomiędzy poduszki wydaje się jeszcze gorsze.
        Z sieci ponurych myśli o mojej przyszłości wyciąga mnie kolejny dźwięk przychodzącego sms-a. Przyznaję, że jeżeli i tym razem to jakaś nieistotna informacja, to będę zła. Naprawdę zła. Teraz jest to jednak to, czego - niech już będzie, przyznam się – oczekiwałam. To jak, wiem kim jesteś? – myślę otwierając wiadomość. Czytam ją dwukrotnie i dalej nie wiem nic o tym, co łączy mnie z moim rozmówcą. On zresztą też zdaje się tego nie wiedzieć. Nie powinno mnie to bawić i nie wiem dlaczego to robię, ale siedzę na fotelu za biurkiem zawalonym papierami i chichoczę do ekranu smartfona. „Tak właściwie, to sam nie wiem. Mój kuzyn wziął skądś Twój numer i wysłał do Ciebie wiadomość. Mówi, że się znamy. Nieważne, nie musisz odpisywać”. Marne tłumaczenie. Wybitnie marne. Skąd niby mielibyśmy się znać? I jak on może nie wiedzieć czyje numery ma w telefonie? Hm, może po prostu nie wszyscy lubią pilnować swoich rzeczy. Chociaż, przypominając sobie wieczór przed koncertem… Wybaczam ci to, nieznajomy. Zwracam honor. Pod względem trzymania telefonu przy sobie też nie jestem święta. Ale kuzyn? Serio? Kręcę głową z niedowierzaniem. Myśl o koncercie wskazała mi skąd znam tekst który zawierał pierwszy sms. No tak, po tylu latach znoszenia Claire powinnam wiedzieć to od razu. Odpisuję, na przekór jego prośbom. „Nie ma sprawy, z kuzynami już tak jest. Przekaż mu ode mnie, że nie każda dziewczyna leci na słodkie piosenki Eda Sheerana. Nie każda x”.

~~~~
Kącik dedykacji! : P dla Dominiki, bo nikt jej nie kocha i jej największym marzeniem jest dostać dedykację. Mam nadzieję, że teraz czujesz się odrobinę bardziej fajna. Nigdy Cię nie kochałam, bękarcie xx (P.S., wcale nie jesteś fajna). No i dla Martyny, za to że zawsze jesteś kiedy Cię potrzebuję, za to że zastąpiłaś mojego korektora i kocham cię najbardziej na świecie.

No to teraz już do rzeczy - znów piszę to samo: miało być więcej, a wyszło jak zawsze : P niby wakacje to odpoczynek, ale w moim przypadku to ciągłe wyjazdy moje i przyjazdy rodziny - i znajdź tu człowieku czas na pisanie! Uwierzcie, że staram się jak mogę, żeby rozdziały były jak najczęściej xx

Rozdział VII

        Minął tydzień, drugi, trzeci. Bardzo chciałam zapomnieć, chcę nadal. Po części mi się to udało, choć są momenty, w których wspomnienia wracają. Śmieszne jest to, że często nie pamiętam co robiłam poprzedniego dnia, ale bez problemu mogę przypomnieć sobie srebrne iskierki tańczące w błękitnych oczach muzyka. Nikomu nie przyznałam się co czułam po tym spotkaniu. Nie wiem, czy ktokolwiek chciałby tego słuchać. A ja nie chcę, żeby ktokolwiek o tym wiedział. Jedyną osobą której mogłabym spokojnie się wygadać jest Claire, ale ona zaraz wyskoczyła by z czymś w stylu "aaa, Amy się zakochała! Mówiła ci przez dwa lata, że jest niesamowity, ale nie! Ma idealne usta, prawda? Obie wiemy, że to prawda, nie wyprzesz się tego!", a ja nie mam najmniejszej ochoty wchodzić z nią rozmowy na temat urody jakiegokolwiek faceta. Dziś mija dokładnie 26 dni. Nie, żebym liczyła, broń Boże. Jak co dzień o 7:30 jestem w drodze do pracy. Mama zawsze powtarzała, żebym znalazła sobie pracę w której będę czuła się dobrze. Pewnie miała na myśli karierę naukowca, czy coś w tym stylu. A ja wylądowałam w księgarni i czuję się z tym świetnie. Na początku miałam wrażenie, że po części ją zawiodłam, że oczekiwała ode mnie czegoś więcej. Ale pewnego dnia bez zapowiedzi przyszła do mojego azylu i zobaczyła, jak ostrożnie, każdą książeczkę osobno układam na  regałach. Zawsze uśmiecham się od zapachu nowych książek. Każda z nich wydaje mi się inną osobą, każda z nich ma duszę. Myślę, że właśnie w tym momencie mama uwierzyła, że właśnie to chcę robić tak długo, jak tylko będę mogła.
        W pewnym momencie przestałam słuchać radia. Czasami łapię się na tym, że po prostu boję się tego, co mogę w nim usłyszeć, ale nie przyznaję się do tego nawet sama sobie. Przez to wszystko siedzę teraz sama w przytulnej księgarni i, jakkolwiek by to nie zabrzmiało, otoczona ciszą wciągam w nozdrza zapach nowych książek. To mój drugi ulubiony zapach – zaraz po lawendzie. Przypominam sobie, że mam do zrobienia trochę papierkowej roboty. W momencie kiedy zaczynam przeglądać dokumenty słyszę dźwięk przychodzącego SMSa.

***

        To jeden z tych dni, kiedy człowiek zupełnie nie ma co ze sobą zrobić. Przez cały poprzedni rok co dzień byłem w innym miejscu, nie miałem czasu na nudę. A teraz siedzę we własnym mieszkaniu, na własnej kanapie i bezmyślnie gapię się w ścianę. Wplatam palce we włosy i głośno wypuszczam powietrze. Niespecjalnie mam ochotę widzieć się z kimkolwiek, ale to chyba lepsze niż bezczynność. Nie przywykłem do tego. Wzdycham i leniwym ruchem wyciągam z kieszeni telefon. Przeglądając kontakty w poszukiwaniu numeru Murray’a dostrzegam numer zapisany jako „Ona”. Marszczę brwi, bo nie mam zielonego pojęcia do kogo mógłby należeć. Przecież do mojego telefonu mam dostęp tylko ja. Chyba, że… Prycham i szybko odnajduję numer kuzyna. Pierwszy sygnał… drugi… trzeci…
- Jesteś wolny? Za pół godziny, tam gdzie zawsze – nie daję mu dojść do słowa i rozłączając się wstaję z kanapy.
        Nieśpiesznie spaceruję mniej uczęszczanymi ulicami stolicy. Grudniowy chłód daje o sobie znać a ja nie mam w tej chwili ochoty na bycie rozpoznanym, więc mocniej naciągam kaptur na głowę. Po następnych piętnastu minutach marszu przechodzę przez niewielki skwer i wchodzę do małej, przytulnej knajpki. Lokal jest niemalże pusty, jedynie przy paru stolikach kilku facetów leniwie zajmuje się sobą. Wita mnie uśmiechnięta twarz niewysokiej, szarookiej brunetki.
- Witam pana gwiazdora, już myślałam, że pan o mnie zapomniał – robi minę smutnego szczeniaczka.
- O tobie? Nigdy – odpowiadam szczerze i ją obejmuję. Takiej osoby jak Lucy nie da się zapomnieć.
- Z tego co wiem, to siedzisz w domu od miesiąca i nawet nie przyszedłeś się przywitać. Jesteś okrutny – udaje, że ociera łzę.
- Jakoś tak, wiesz, nie było kiedy…  - zaczynam się plątać, bo wiem, że powinienem przyjść. W końcu na mnie czekała. Zawsze czeka.
- Dobra, nie miotaj się, wybaczam. Znaj moją wspaniałomyślność – trzepocze długimi rzęsami i cicho się śmieje.
- Nie wiem jak mam ci dziękować – odpowiadam wieszając kurtkę na wieszaku. – Nadużyję twojej dobroci, jeżeli poproszę o herbatę, o pani? – pytam z poważną miną.
- Herbatę? Nie jesteś przypadkiem chory? – udaje zdziwioną, ale zaczyna szykować filiżankę. W tym samym momencie drzwi się otwierają, a do lokalu wchodzi Murray. Zerkam na zegarek.
- Spóźniasz się – staram się sprawiać wrażenie niezadowolonego, ale tak naprawdę parę minut nie robi mi zbyt wielkiej różnicy.
- Wiesz, nie wszyscy mają tak jak ty – mówi z przekąsem i odwiesza kurtkę. – Ciesz się, że w ogóle się wyrwałem.
- Moja radość jest nieopisana. Chodź, musimy pogadać – odwracam się na pięcie i idę w stronę mojego ulubionego stolika, przytulnie wciśniętego w róg pomieszczenia.
- Już idę, mamo – mruczy. Kątem oka widzę, jak daje Lucy buziaka w policzek. Wymieniają parę zdań, a później Murray uśmiecha się i idzie w moją stronę. – No, to co było aż tak ważne, żeby mnie wołać?
- A co ty takiego ważnego mogłeś robić, że aż tak ci nie w smak?
- Nie twój interes – ucina. Nie brnę w temat, bo nie po to tu jestem.
- Może i nie mój – odblokowuję telefon i pokazuję mu kontakt. – Ale ten tak. Kto to, do jasnej cholery jest?
- Skąd mam niby wiedzieć? To twój telefon – mówi zdziwiony, ale błysk który pojawił się w jego oczach mówi mi, że jednak wie więcej ode mnie.
- Nie oszukasz mnie stary, wiesz o tym. Gadaj, kim „ona” jest? – nie wiem dlaczego, ale zaczęła wzbierać we mnie złość, której wcale nie chcę uwalniać. Na szczęście widzę, że Lucy ma zamiar podejść z herbatą. – Zastanów się dobrze – rzucam.
        Wstaję gwałtownie i idę w jej kierunku. Bez słowa odbieram od niej filiżankę, a ona nie próbuje zaczynać rozmowy. Widzi że coś jest nie tak. Kiedy się odwracam widzę, jak Murray grzebie w moim telefonie. Nie zwróciłem uwagi na to, że nie schowałem go z powrotem do kieszeni. Wracam szybko do stolika, stawiam na nim herbatę i szybko zabieram mu komórkę.
- Coś ty właśnie… - zaczynam, ale nie kończę.
       Informacja na ekranie. „Wiadomość została wysłana”.

***

Rozdział dedykowany najukochańszej Weronice - dziękuję, że za każdym razem dajesz mi kopa i każesz mi pisać, bez Ciebie i Twojej pomocy w wyłapywaniu niedoskonałości ten blog byłby porażką. Jeszcze raz przepraszam, że zapomniałam o dedykacji, kocham Cię! :' )

Witam po przerwie, po egzaminach, po zakończeniu roku, witam na wakacjach! : )
Zdecydowałam się na wprowadzenie "punktu widzenia" Eda, nie jestem do końca przekonana czy jest ok, więc bardzo proszę o opinie ♥
Nie będę się dłużej rozpisywać, po prostu mam nadzieję, że rozdział sprostał oczekiwaniom : )
P.S. bardzo dziękuję za 1000 wyświetleń, jesteście niesamowici! x